Widzisz przedstawienie, a nie wiesz jak ono się ma do samej rzeczy
„Kiedy tak obserwuje się tzw. to wszystko: całe to agresywne, chamskie lansiarstwo, głupie reklamy, kretyńsko gęgających pogodynów i pogodynki, pełne frazesów gęby aktorów, którzy nigdy na ekranie nie udowodnili tego, o czym z tupetem trąbią w wywiadach z tabloidów – ma się ochotę zostać seryjnym mordercą, a potem, w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku, odpocząć w więzieniu.”
Proszę kliknąć żółte kółko na górze klipu, aby zobaczyć następny. 🙂
„Syndrom tej jedynej to wiara w to, że akurat TA jedna kobieta stanowi tak zwaną drugą połówkę. Syndrom dlatego, że jego ofiara bez względu na ilość szamba wylewanego na głowę jest głęboko przekonana o słuszności swych poglądów. Wszyscy dążymy do stabilizacji i spokoju bez względu na to co prezentujemy na zewnątrz – bardzo rzadko się zdarza, aby tzw. „caregiver” trafił w życiu na drugiego „ceregivera” jako, że biorców jest 90%. Stąd rodzą się dramaty, gdyż jedna ze stron związku zauważa swą przewagę i zaczyna ją wykorzystywać.”
Nobody18
„Tak ci miałem wiele do powiedzenia. Wydawało mi się, że o życiu, ale okazuje się, że tylko o sobie. O sobie w tobie. Albo raczej o tobie we mnie. Jak rozplątać moje własne, że tak powiem, hormonalne rozpacze i niespełnienia, z ogólnymi, powszechnymi, które mi zaszczepił mój czas, mój okruch historii? Żebrzę o sprawiedliwość, a ile razy sam byłem sprawiedliwy? Wołam o porządek moralny, a przez ile lat go deptałem? Wyję ze skargą do Boga, a czy wierzę w niego tak, jak trzeba wierzyć?”
