Widzisz przedstawienie, a nie wiesz jak ono się ma do samej rzeczy
„Jeżeli ludzie przynoszą z sobą na świat dużo odwagi, to świat musi ich zabić, aby ich złamać, więc naturalnie ich zabija. Świat łamie każdego i potem niektórzy są jeszcze mocniejsi w miejscach złamania. Ale takich, co nie dają się złamać, świat zabija. Zabija w równej mierze najlepszych, najdelikatniejszych i najdzielniejszych. Jeżeli nie jesteś żadnym z nich, możesz być pewnym, że zabije cię także, ale bez szczególnego pośpiechu.”
„Słuchawki w pociągu są bardzo istotnym elementem wyposażenia. Również po to, by słuchać dobrej muzyki podczas podróży, ale głównie by nie słyszeć jak Mariola siedząca vis-a-vis kłóci się przez telefon ze swym lubym Andżejem gdyż ten nie chce z nią iść na Dni Bolesławca. Z ruchu ust i manewrów telefonem zakładam, że rozmawia teraz z trzecią z kolei koleżanką o tym jaki z Andżeja palant. Na dniach Bolesławca pewnie gra Kamil Bednarek, zespół Feel i wielu innych.”
„Ja mam kryzys permanentny. Jestem typem depresyjnym, trudno jest mi się cieszyć z czegokolwiek, widzę świat w ciemnych barwach. Jest fajnie, bo pijemy herbatę, gadamy, jest ładna pogoda, ale mam w sobie czarną dziurę, która cały czas promieniuje. Jak każdy zneurotyzowany typ przeżywam momenty euforii. Im większa euforia, tym potem większy dół. Taka sinusoida, bez równowagi”.
„Nie dzwonisz, nie piszesz, nie rozmawiasz z nią, koniec. Jeśli wiesz, że jest na imprezie albo w barze, nie idziesz tam. Mnie to zajęło jakiś rok. Szczęściarze wychodzą z tego w 2 tygodnie, 2 miesiące, 2 dni. Myślałem, że zawsze na jej widok będzie mnie skręcało, będę zazdrosny o jej nowego, ale nie. Przeszło mi. Jesienią spadły liście, zimą śnieg. Minęło. Czasem kiedy myślę o tym, co robiłem, ile dałem, żeby ją zdobyć, żeby mnie kochała, myślę o tym i jest mi wstyd.”
„Nie umiem, nienawidzę się rozstawać. Z nikim i z niczym, co niechcący pokochałem.”
