Typowa wiejska chata w mazowieckiej wsi, wszyscy pijani w sztok, walenie do drzwi ale nikt nie otwiera. Mamy po 17-19 lat, kończy się wóda, nie ma jak wyjść z pokoju bo starzy kumpla, który organizował prywatkę czatują pod drzwiami. Mija północ, otwieramy drzwi cicho z klucza, nie ma nikogo na korytarzu. Zdejmujemy z kumplem buty i na bosaka schodzimy po ciemku do piwnicy. Staramy się być tak cicho jak się da mimo, że grawitacja jest przeciwko nam. Dzierżę w rękach dwie butelki po mleku, cicho otwierane drzwi wrzucają trochę księżycowego światła wpadającego do lochu przez niewielkie okienko. Wafel podnosi ogromny balon z winem przechylając go tak aby napełnić butelki po mleku, które staram się utrzymać z całych sił. Nagle ciszę przerywa wrzask – łap balon!
Udało się wrócić bez wpadki, radość ekipy bezcenna i znów praca w sekcjach na rewirach, chłopaki przytulają się dziewczynami, księżyc tańczy na ścianach, stary Radmor z Altusami wygrywa rzewne kawałki tylko ja siedzę sam. Przyczepia się do mnie „brzydka”. Taką miała ksywę, zawsze przyczepiały się do mnie brzydkie. Dopiero znacznie później kiedy w trakcie prowadzonego na własny rachunek eksperymentu społecznego zrobiłem z siebie ciacho poużywałem sobie za wszystkie czasy. Nagle nie miało znaczenia kim jestem, ile mam lat, co myślę xD Chory świat potwierdził jak działa – dziś moje witaminki remontują domy, kochają swoich Alvaro. Ha tfu.
Ale nie o tym. W pewnym momencie następuje cisza bo kaseciak kończy jeden utwór i zaczyna się kolejny….i już wiem, że to mój Matrix. Ten sam kiedy gdy zostawałem w przedszkolu sam, stałem na wprost okna i patrzyłem jak pada deszcz a łzy leciały mi jak grochy. Nie panikowałem, nie krzyczałem, po prostu stałem jak słup soli i płakałem bo wiedziałem podświadomie już wtedy czym jest życie i jak się skończy. Radość chwili, konsumowanie rzeczywistości, bezinteresowne zainteresowanie nigdy nie było moim przeznaczeniem. O wszystko musiałem walczyć, nawet o to, co przeciętny śmieć dostawał na tacy.
Dziś nic się nie zmieniło, poza tym, że pozbyłem się wszelkich złudzeń…….
Rafał