Pożegnanie, eutanazja, sen.
Dziś znów w drodze. Jesień zapowiada się w brązach, czerwieniach i żółciach rozlanych tym razem w Tatrach 🙂 Podjeżdżam do bankomatu, wkładam kartę, wpisuję PIN…sprawdzam kartę….trwa to jakieś 5-6 sekund. W tym czasie rozglądam się na boki, bo właśnie jakiś pan się czai w pobliżu, czekając na zakończenie przeze mnie transakcji, aby poprosić mnie o dwa złote. Ja strachu nie mam, bo czuję, że w trzy sekundy mogę pozbawić go uzębienia, ale np jakaś dziewczyna mogłaby się czuć mocno niepewnie. Dlaczego o tym piszę, otóż Euronet dopuszcza się bezczelnego oszustwa! To nie jest żadne sprawdzanie karty, tylko wyświetlanie reklamy celem pozyskania zasobów od reklamodawców, w tym wypadku Żywca! Nie mam nic przeciw takim praktykom, ale proszę mi nie pisać, że sprawdzana jest karta, tylko proszę wyświetlić napis, że oglądam reklamę i dzięki temu mogę bez prowizji wypłacać pieniądze! Subtelna różnica? Dla mnie zasadnicza…
Kilometry połykane przez Cytrynę zdają się nie przybliżać do celu. Jestem zwyczajnie zmęczony, w kołach mam już 400 kilometrów a zostało jeszcze 210. Zaczyna się lista trójki, to trochę poprawia sytuację. Wyjmuję telefon z uchwytu, minimalizuję Janosika i sprawdzam FB. Na profilu jednej z moich ulubionych kapeli Kid Wise znajduję wrzutkę od ich znajomych z Francji. Wrzucam, bo wiem, że będzie to na pewno coś wartościowego. Zaczynam odtwarzać, wkładam telefon w uchwyt i oglądam. Zapiera mi dech, zarówno muzyka jak i przekaz. Kocham klipy, które coś wnoszą, mają przekaz i poza muzyką starają się opowiedzieć coś wartościowego. Droga mija coraz szybciej a ja nie mogę się doczekać, kiedy na dużym ekranie obejrzę ten film.
Drzewo. Pewnie każdy ma takie drzewo. Każdy prócz mnie. Ja miałem zbyt wiele drzew, by będąc starym uciec z domu starców i popędzić na złamanie karku do miejsca, gdzie zostałem mentalnie. Kiedyś myślałem, że mam takie miejsce, ale była to czysta iluzja. Adaś wie, gdzie to było jako jeden z nielicznych. Niestety znów zgaszono w moim wnętrzu peta. Co się dzieje, gdy Kątnemu gaszą w sercu peta. Rusza lawina błota, która grzebie pod sobą wszystko. Imiona, daty, wspomnienia. Od tej chwili żyją one za kratami. Krzyczą, wrzeszczą, chcą się wydostać ale klucz do drzwi jest dawno na dnie oceanu.
Wnoszę graty, myję ręce. Odpalam hotspot i piszę. Szkoda, że mi się nie udało…
After Marianne – są na FB. Polecam.
Pożegnanie. Eutanazja. Sen.
Rafał Skonecki
Jesienne Trójmiasto.
Gdańsk, 8 listopada, 10:15
Liście tańczą malowniczo na wietrze tworząc surrealistyczne obrazy i przywołując zapisane w pamięci miejsca, czasy i ludzi. Lubię taką pogodę nad morzem, gdy muszę mocniej naciskać czapkę na głowie. Zapach portu, morza, jesieni… Gdyby jeszcze Ona stała przede mną, starając się schować w moich dłoniach…
Dostałem list.
List od kolegi z pewnego forum dyskusyjnego. Co by mu tu odpisać kurcze…?
Cześć Rafał.
Stało się. Dziś dołączam do świętej wojny Kotona. Bycie sobą to eksperyment, którym próbowałem wykazać, że wszystko czym jestem , czyli dobro, empatia, współczucie, zrozumienie, bezinteresowność rządzi tym światem, tylko mój pech polega na tym, że trafiałem na niereprezentatywną grupę ludzi. Od czasu rozstania z dziewczyną (rzuciłem ją bo się puszczają, przez pół roku z połową miasta) poznałem osobiście kilkanaście kobiet, z niektórymi z nich zawarłem bliższe znajomości, kilku kolegów i o ile w każdym z nas odkryłem pokłady (często ukrytego) dobra, o tyle nie udało mi się to poza jednym wyjątkiem w przypadku kobiet. Ta jedna zresztą wskazywała empatię i wzajemność bo jej zegar biologiczny wybijał koniec czasu, gdy była pięknym kwiatem a zaczynał odliczać upływ zdarzeń dodając zmarszczki do jej twarzy. Kiedy mogła, była jak reszta – pusta i próżna. O ile bokser spotkany w ciemnym zaułku ulicy, znający swoją przewagę nad przeciwnikiem często honorowo odejdzie i nie wykorzysta jej, tak piękna kobieta bez skrupułów wykorzysta swoją urodę celem zgnębienia każdego, kto się podda. Chyba chodzi o poczucie wartości, rzeczywiste versus niestabilne o oparte na genowym fuksie? Nie zamierzam juz dochodzić, bo życie ucieka a jest…naprawdę piękne 🙂 Potwierdziło się to co wiedziałem , a w co nie chciałem uwierzyć, bo wydawało mi się to strasznie nie ludzkie. Różnie odbierałem oburzenie kobiet jako skutek tego, do czego odchodziłem ucząc się mozolnie o tym, co naprawdę nimi kieruje, bo i pokłady dobra i zła w ludziach mają różne oblicza. Na podstawie doświadczeń empirycznych stwierdzam, że w przypadku kobiet liczy się wyłącznie siła i bezwzględność a wszelkie objawy ludzkiego podejścia są traktowane jako słabość. Maskowałem się na różne sposoby imitując zarówno twardziela jak i totalnie rozpieprzonego emocjonalnie gościa, który ma problem z ogarnięciem życia. W pierwszym przypadku dobierałem się do waginy najpóźniej na drugim spotkaniu a emocje eksplodowały z siłą reakcji nuklearnej, by wypalić się natychmiast, gdy stawałem się człowiekiem a nie robotem psychopatą. Im bardziej okazywałem ludzką twarz i zrozumienie, tym bardziej zainteresowanie moją osobą spadało. Stwierdzam na podstawie tego co doświadczyłem, że niemal każda kobieta próbując wejść ze mną w interakcję miała przed oczyma nie mnie tylko narzędzie. Byłem zatem:
1)Bankomatem.
2)Zabawką.
3)Pocieszycielem.
4)Zimnym skurwielem lejącym po dupie.
5)Wsparciem przy dymaniu innego faceta.
6)Tamponem emocjonalnym.
7)Kolesiem, którego trzeba było ratować.
8) Dawcą materiału genetycznego.
W tych ośmiu punktach zawiera się wszystko czym kobiety były zainteresowane z mojej strony. Moja inteligencja, wiedza, światopogląd, podejście do ludzi i świata kompletnie nie miało znaczenia, mimo że słyszałem nie raz jak to trzeba być wyrozumiałym, dobrym i kochać zwierzątka (ludzi już niekoniecznie) . Niestety – w chwili, gdy jedna z wymienionych potrzeb ustawała lub ja przestawałem ja spełniać , natychmiast byłem odstawiany jak zbędny przedmiot – bez słowa, w czystym milczeniu. Tak się zachowują psychopaci . Rafał, często piszesz o empatii, uczuciach. Ja już nie wierzę w coś co kobieta nazywa miłością. Nie jest to nic innego jak stan haju emocjonalnego podbity odpowiednią porcją hormonów i emocji, jaką w zależności od jej potrzeb jesteśmy w stanie jej zapewnić. Jeśli myślisz, że uda Ci się utrzymać jakąkolwiek relację bez strat w psychice lub portfelu, to jesteś w ciężkim błędzie. Płacimy zawsze – albo gotówką albo zdrowiem. Bukowski miał rację – wszyscy jesteśmy klientami. Szczerze mówiąc, nie wiem co lepsze – generalnie zależy od konfiguracji i tego kto z czym ma mniej problemów.
Pozdrawiam
Jack Strong
Kaczor Donald.
Chyba każdy pamięta Arkadego Fiedlera i jego hit zatytułowany Dywizjon 303. Dla mnie była to jedyna szkolna lektura, którą przeczytałem 47 razy (w przybliżeniu) i to nie Pana Tadeusza mogłem cytować, tylko Fiedlera. Od rzewnych kawałków mamy dziurawą wątrobę, a od kawałka męskiej przygody zawsze stalowe mięśnie i wianuszek kobiet u boku.
Pamiętajmy, ze „zawziętość jest bronią równie skuteczną jak karabin”. 12tego listopada minie 11ta rocznica śmierci człowieka numer jeden na liście Bajana (Co to jest? Sprawdź sobie.) generała Stanisława Skalskiego. Człowiek legenda, uczestnik Wojny Obronnej, Bitwy o Anglię, walczący w Afryce i na Dalekim Wschodzie, organizator i dowódca Cyrku Skalskiego grupującego absolutnych asów przestworzy umiera w samotności w domu pomocy społecznej, uprzednio okradziony z oszczędności życia i pozbawiony mieszkania przy Al. Wyzwolenia w Warszawie przez swoich opiekunów. To jest prawdziwe oblicze ziemi, tej ziemi – to tak na marginesie, bo niczego tak nie nienawidzę jak obłudy.
Żeby nie było smutno to dziś popiszemy troszkę o moim idolu z listy Bajana, czyli? Kto się domyśla? Nikt? No proszę…to chyba jasne! Gość się zwie Jan Zumbach ksywa Kaczor Donald. Losy tego człowieka sprawiały, że nie mogłem spać po nocach, jako dziecko widząc się za sterami starej Dakoty lecącej nad Katangą i okładającą przez drzwi wejściowe wiązkami granatów wojska komunistów wspieranych przez chłopaków w walonkach i karabinem na sznurku.
