Kategoria: Relacje

Opublikowane w

Kilka definicji.

Betonowy most, na którym spędziłem dziesiątki godzin pokonując jako słoik debiutant prawie 20 lat temu trasę z domu do Matrixa stoi dalej. Ma w sobie pewien niepisany urok szarego betonu. Muszę kiedyś zboczyć z pięknej i najdroższej drogi na świecie i poczuć smak przedwojennego bruku. Może nawet jakaś sesja z poziomu ziemi? Wybrzuszenia na otoczakach nabierają innego kolorytu w porównaniu do współczesnej kostki brukowej. Jaka to różnica? Ano taka, że kostka jest martwa, plastikowa, bezkształtna a otoczak? Żyje…

Znów forum, znów dyskusje, kolejni oszukani przez kobiety i życie…cóż? Każda trauma w życiu to szansa na zmianę. Albo odkrycie i wyjście ze strefy komfortu, albo trzy stu litrowe worki butelek? Bywa różnie, ważne żeby w bilansie było na plus.

Lubię odnosić wiele spraw do Matrixa. Redpill or bluepill? Rozejrzyj się wokół. Co widzisz? Ja błękit , w którym jednak błyska gdzie, niegdzie czerwona lampka. Brawo! Tam jest szansa, na coś więcej niż wegetację. Piszę coś sążnistego od pewnego czasu a zapowiedzi taka jak ta, mają za zadanie zrobić fundament do dalszej dyskusji i nadzieję na rozlewanie się czerwonych lampek w morzu zimnego błękitu…

Blue pill – życiowa droga, którą podążają osoby ulegające wpływom społeczeństwa, będące spolegliwe lub które nie są jeszcze świadome innej możliwości (czyli red pill). Osoby żyjące w błogiej nieświadomości, nie mające pojęcia o zagrożeniach związanych z niewłaściwym podejściem do szeroko rozumianych spraw damsko-męskich a także życie, biznes, otoczenie.

Red Pill – świadomość w jaki sposób bluepill wpływa na społeczeństwo. Widzenie świata takim jakim on jest naprawdę, dostrzeganie prawdy niezależnie od tego jak bolesna i nieprzyjemna ona by nie była.

Rationalization Hamster – wewnętrzny chomik obecny u każdej kobiety. Tendencja do racjonalizowania i rozwiązywania mentalnych konfliktów, których doświadcza i unikania dysonansów poznawczych. Mechanizm, który umożliwia kobietom mówienie jednej rzeczy, a robienie czegoś absolutnie przeciwnego. Niestety często jest spotykany także u mężczyzn, szczególnie tych z kobiecą wersja płci mózgowej.

Cock carousel – seksualna karuzela. Okres w życiu kobiety, w którym może skutecznie i bez najmniejszych problemów wykorzystywać swoją wysoką wartość seksualną (SMV) i maksymalizuje swoje hipergamiczne (patrz niżej) tendencje poprzez uprawianie seksu z jak największą liczbą samców alpha. Najczęściej przypada na okres między 18. a 27. rokiem życia. Koniec karuzeli następuje gdy kobieta uderza w tzw. ścianę (wall).

The Wall – ściana. Moment w życiu kobiety, gdy jej ego i samo-postrzeganie własnej wartości seksualnej (SMV) przekracza jej rzeczywiste SMV. Początek stopniowego spadku atrakcyjności. Zazwyczaj pojawia się jako szok w momencie, gdy zaczyna sobie zdawać sprawę z faktu, że jej władza nad mężczyznami była tymczasowa a jej uroda zaczyna znikać. Najczęściej pierwszą fazą ściany jest wyparcie, a następnie szybka zmiana priorytetów w kierunku znalezienia męża (najczęściej beta providera). Wiele kobiet nawet gdy już zderzy się ze ścianą marnuje kilka następnych lat testując własne SMV z facetami alpha, mając nadzieję, że tak naprawdę wciąż jest atrakcyjna. Kończy się to zazwyczaj jeszcze większą goryczą, ponieważ jej SMV w dalszym ciągu spada i w konsekwencji będzie musiała się zadowolić się facetem o znacznie niższym SMV niż gdyby nie straciła tych kilku lat. Powstaje wtedy syndrom alpha widow – kobiety, która pamięta tych wszystkich wspaniałych mężczyzn, z którymi sypiała i nie jest w stanie pogodzić się z faktem, że już nigdy więcej nie będzie w stanie zdobyć kogoś takiego, co sprawia zazwyczaj, że kobieta staje się zgorzkniała.

Hipergamia – instynktowna żądza kobiet, aby zawsze poszukiwać najlepszego dostępnego alpha male. Oznacza się między innymi wysokim współczynnikiem odrzuceń mężczyzn przez kobiety. Kobieta zawsze testuje mężczyznę (shit tests), aby sprawdzić jego wartość na skali alpha. Hipergamia powoduje, że kobieta nawet jeżeli posiada mężczyznę o wysokiej wartości, w dalszym ciągu szuka innego o jeszcze wyższym statusie i w sytuacji, gdy takiego znajdzie, bez wahania zostawi dla niego obecnego faceta. W sytuacji, gdy mężczyzna obleje zbyt wysoką liczbą testów, którym poddaje go kobieta, zaważy to na jej uczuciach wobec niego i obniży jego wartość w jej oczach. Pozwoli to kobiecie bez wahania i litości przeskoczyć do kolejnego dostępnego faceta (o wyższej wartości).

MGTOW (Men Going Their Own Way) – rosnąca cześć męskiej populacji, która decyduje się odpuścić całkowicie rynek matrymonialny i zająć się wyłącznie sobą, ewentualnie zaliczając w tym czasie wiele chętnych panienek, ale nigdy nie wchodząc z żadną kobietą w związek.

To tyle na dziś…
Entering Matrix.

PS: Wy też czekacie już na biały puch i słońce? Jeszcze chwila…

Opublikowane w

Ludzkie projekcje.

Znów w trasie, dziś trochę mniej busiarzy, bo mięso zamroczone piwem śpi w noclegowniach odsypiając emocjonalną debatę dwóch pań w średnim wieku. Nawet miła rozmowa, niczym lata temu w jaskini przy darciu pierza – zero konkretów za to pełno frazesów. Korzystając z faktu, że wściekły PH w białej Fabii nie dał rady utrzymać się na moim zderzaku, mimo dużych ambicji, rozwalimy kolejnych kilka mitów, jakimi jesteśmy karmieni od dziecka na ziemi, tej ziemi…
 
Na pewnym forum dyskusyjnym wielu młodych chłopaków wylewa swe żale na współczesne kobiety, które powykręcane emocjonalnie przez programowanie i liczne lewicujące koleżanki, zupełnie nie mogą się odnaleźć we współczesności, powodując rwanie włosów z głów przez poukładanych chłopców, którzy chcieliby się prowadzać z nimi za ręce, a z powodu zagubienia się w gąszczu świata przez nasze drogie panie, siedzą w kącie i trzepią prącie.
 
Drogi przyjacielu, nawciskała Ci mama iluzji o głębi duchowej kobiet, boskości, delikatności, altruizmowi i pełnej dobroci. Prawda? Prawda! Zapomniałeś tylko o jednym, budując wizję świata, którego realia właśnie wywalają Cię z torów, że to mówiła… kobieta, a nasze drogie panie mają skłonność do projektowania świata, jakim chciałyby, żeby był a nie jakim jest 🙂
 
Bez przerwy słyszę, że ta czy tamta zdradziła, puściła, nachlała a miało być tak pięknie, tak wspaniale 😉 Kiedyś było, bo programowanie, brak samodzielności ekonomicznej, a także strach przed ostracyzmem i ogniem piekielnym sprawiał, że białogłowy żyły w ukryciu, chowając swoją prawdziwą naturę. Dziś w czasach lewackiej propagandy, wiele z nich odkryło swoją prawdziwą naturę i zderzyło się z dysonansem wewnętrznym, będącym skutkiem programowania od dziecka.
 
Wyjaśniamy sobie jedną rzecz:
 
Bez względu na płeć nie różnimy się w mechanizmach, czyli one tak jak my lubią wyzwania, smak zwycięstwa, mocne życie, rozwój, poznanie, walkę. Różni nas jedynie sposób dochodzenia do celu i rola, jaką naznaczyła nam naturą w procesie powielania gatunku. Dla nas naturalnym jest ilość potomstwa, dla nich, jakość. My załatwiamy niemal wszystko po męsku, czyli przeważnie siłą i logika, one po kobiecemu, czyli podstępem, emocjami, iluzją. Cel jest ten sam. Sukces.
 
Doszliśmy do momentu, gdy możemy mówić o definicjach. Co powoduje, ze Twoja luba strzela oczami do Twoich kolegów, próbując lepiej lub gorzej ukryć ten fakt przed Tobą? Odpowiedzią jest hipergamia. Kobieta zawsze, nawet będąc w związku z bardzo silnym mężczyzna, podświadomie szuka jeszcze silniejszego. Jest to główny powód rozwalania się relacji, jeśli stroną inicjującą rozpad jest kobieta, przy czym nie kombinuj drogi kolego, że pan posuwający właśnie na pagony Twoje ciasteczko jest lepszy od Ciebie. Może być, ale nie musi. Czemu? Bo od czasów pierwotnych ich największa siła, czyli intuicja uległa stępieniu. Co możesz, zatem zrobić? Na pewno nie walczyć jak mama mówiła, czyli kwiatami, rozmową – tam działają czyste emocje. Pamiętasz jak Bukowski pisał, że facet musi być gotowy na to, że wszystko, żona, dom, praca, zdrowie runie w jednej chwili? Miał rację, bo wszystko na ziemi, tej ziemi stoi na fundamentach z piasku.
 
Jeśli padniesz ofiarą hipergamii, a ona w swojej głowie zbudowała już iluzję siły innego to nie masz szans. To nie facet, że się ulituje, zastanowi. Jesteś trupem. Im szybciej zdasz sobie z tego sprawę, tym lepiej. Co może zrobić trup? Zmartwychwstać, w tym wypadku z inną, najlepiej młodsza kobietą. Czemu? Bo z nią zrealizujesz znów program, który masz wykonać. Jak się ogarniesz, staniesz na nogi po ciosie w nerki, to jest bardzo prawdopodobne, że Twoja była będzie chciała wrócić, nawet, gdy się do tego nie przyzna. Warunkiem jest to, abyś żył a nie prosił o litość. Tam pojęcie litości istnieje tylko wobec psów i kotków 😉
 
Czy to źle? Nie. To natura. Moja ex tez chce wracać, bo jak to często okazało się, że jedyne, co ją prowadziło w czasach, gdy obcinała mi jaja w chwili mojej słabości, to iluzja w jej własnej głowie. Tak na marginesie – nie stawiałbym na powroty. Żyj swoim życiem a jej daj szansę odnaleźć się z kimś innym.
Wszystko, co piszę to tak zwana prawda życiowa, której sam nie potrafię często zaakceptować, dlatego w chwilach kłopotów warto skorzystać z zimnego oka nieuwalonego emocjonalnie kolegi. Zimny prysznic zawsze dobrze robi 😉
Znów Janki, no cóż ten tydzień muszę się męczyć, ale później znów powitam przestrzeń, swobodę i powietrze. Pamiętaj, że po nocy przychodzi dzień a po burzy spokój 🙂
 
Może by Biesy zrobić znów next week?
 
Dobrego dnia.
 
PS: Nie pisz, że Twojej kobiety te mechanizmy nie dotyczą 😉 Jeśli tak sądzisz, to spójrz na nią i pomysł, czemu ukryła je głęboko w sobie 😉 i pamiętaj, że to nic złego. To tylko naturą, którą musisz zaakceptować albo wybrać kompromis bądź samotność. Cokolwiek byleby świadomie. Jutro obalimy kolejny mit. Hej.
Opublikowane w

Siekierezada i mięso.

Lawirując między busami okupującymi lewy pas na trasie do Warszawy, a wiozącymi zadowolone z życia mięso do roboty, myślę sobie o klasycznym niezrozumieniu Siekierezady Edwarda Stachury. Na jakimś forum chłopak pisze, że jest pod ogromnym wrażeniem powieści, która jednak jest przestrogą, że można skończyć tragicznie. Abstrahując od definicji tragiczności (personalnie uważam, że bycie mięsem w busie i taka egzystencja jest dużo tragiczniejsza, niż śmierć pod kołami pięknej lokomotywy, w zimowej scenerii lasu), to wspomniane dzieło absolutnie nie jest tragiczne, bowiem pozostawia pytanie „czy warto? ” – otwartym. Mało kto wiąże postać Janka Pradery i Rafała Skoneckia, jako kontinuum czasowe i alternatywną wersje końca Steda, który był przecież protoplastą obu tych postaci. Wówczas kwestie egzystencji w otaczającym go świecie odłożył w czasie, licząc zapewne na to, że spotka swoją Gałązkę Jabłoni i pójdą dalej „razem do końca wszystkiego” . Jako, że pojmowanie otaczającej nas rzeczywistości przez niektóre jednostki jest nazwijmy to nieco głębsze niż większości, to ostatecznie wyłączył sobie światło, kiedy zrozumiał, że wszystko na co może liczyć to udział w grze, która odbywa się co dzień na kiepskich dechach teatru rzeczywistości. Stało się to jednak po latach. Janek Pradera był do życia na nie, Rafał Skonecki na tak! Pamiętajmy o tym!
 
W swoim życiu Siekierezadę z dedykacją dostały ode mnie dwie kobiety. Obie nie zadały sobie minimum trudu, by choć spróbować zrozumieć, że w życiu są rzeczy ważniejsze niż pierścionek czy nachlanie się w oparach marihuany. Nie mam do nich żalu, kiedyś czułem się kiepsko mając świadomość, że znów przeceniłem ludzi, dziś czuje obojętność, poza krótkimi momentami, gdy zrywam się w nocy z łóżka i czuje pozazmysło ich skowyt, bo ani pierścionek ani marycha szczęścia nie dały. Jedyne co to chwilowe zapomnienie w spazmach orgazmu z facetem, który albo je brzydzi albo jest zwykłym dildo czy portfelem. Postanowiłem nie dawać więcej żadnej kobiecie tej książki, póki nie upewnie się, że jest szansa na jej zrozumienie. Zbyt poważną cenę zapłacił Sted za to w co wierzył, aby trwonić jego dorobek w ten sposób.
 
Jestem w Jankach. Zaczyna się kraina szczęścia w otoku spalin, tłoku na drogach, trąbienia, machania rękami, zajeżdżania drogi i sprzedawania fucków. Jeśli to jest ten Wasz świat, ta ziemia obiecana, to ja wybieram piekło. Czemu? Bo moje piekło jest niebem przy Waszej krainie mlekiem i miodem płynącej 😉
 
BTW, kiedyś pewien Pan po sprzedaniu mi fucka musiał zatrzymać się na światłach na skrzyżowaniu Towarowej i Prostej. Wsiadłem z auta i próbowałem grzecznie się dowiedzieć, co było przyczyną takiej frustracji i co nie tak zrobiłem, tak bardzo psują mu humor. Analizuje swoje zachowanie celem rozwijania się i jego feedback byłby dla mnie bardzo pomocny w zrozumieniu, gdzie popełniłem błąd? Niestety…zabarykadował się w aucie i wykonywał przez szybę ruchy dłońmi jakby się modlił, jednocześnie robiąc minę na zbłąkanego psa. Do tej pory nie wiem o co mu chodziło i już chyba się nie dowiem 🙁 Bardzo go przepraszam z tego miejsca, za wywołanie w nim takiego wachlarza emocji – jeśli Pan czyta drogi Panie to pozdrawiam serdecznie.
 
Dobrego dnia. Ja właśnie otwieram wrota do mojego Mordoru 😉
 
Wasz Rafał „Mięso” Skonecki
 
PS: Też jestem mięsem, tylko z lepszą niż średnia percepcją otaczającego nas cyrku, który sami reżyserujemy 😉
Opublikowane w

Wychodzę do ludzi bo muszę.

Wczoraj znów skasowałem wszystko, uprzednio dając upust emocjom a przy okazji byłem nieprzyjemny dla ludzi, których tak naprawdę nie znam, a którzy być może są w identycznej sytuacji jak ja, tylko ani nie potrafią ani nie mogą tego w żaden sposób z siebie wyrzucić. Bezpośrednim katalizatorem mojej wściekłości a w rezultacie załamania był fakt, uszkodzenia karty miejskiej, jaką próbowałem doładować Synowi, aby mógł jeździć autobusami do szkoły. Wizyta w MZDiK oraz panujące tam realia, konieczność zapłacenia 10 złotych za gówno, które ni z tego ni z owego przestało działać przybiło mnie dokumentnie. Nie potrafię zrozumieć, komu przeszkadzały zwykłe bilety miesięczne, normalna legitymacja i znaczek. Jakiś baran czujący potrzebę nowoczesności postanowił wprowadzić w życie kawałek plastiku, w dodatku na przestarzałej magnetycznej technologii (w erze chipa) czym wywołał moją głęboką frustrację. To wszystko buzuje mi się w głowie i mimo, że jestem bardzo uprzejmy w stosunku do tych starszych pań miotających się pomiędzy skanerem a terminalem do płatności bankowych nie mogę się powstrzymać od ironii związanych z systemem. Jak znam życie to jeszcze ktoś na tym syfie zarobił, zmuszając dodatkowo ludzi do korzystania, z czego, na co nie mają ochoty. Gdyby pozostawiono te cholerne bilety miesięczne, bo wówczas nikt by nie kupił tego kawałka syfu z tworzywa sztucznego i jełop, który to wprowadził miałby klapę a nie sukces a tak po roku gazeta wybiórcza napisze, że mieszkańcy miasta chętnie korzystają z karty miejskiej, bo wydano jej już ponad 25tys. Sztuk. Sukces! Tylko, czemu do diaska zawsze na fundamentach ze zniewolenia ludzi? Coś, co jest naprawdę dobre nie wymaga żadnej reklamy a tym bardziej zabiegów typu wycofajmy coś tam to oni będą bez wyjścia i wezmą to, co my chcemy. Co za bydło?!
 
Dalej dwa wezwania do Urzędu Miejskiego. Uprzednio wzywani byli moi sąsiedzi pod karą grzywny 1800 złotych, aby zaświadczyć, iż uporczywie nie odbieram korespondencji. To prawda! Nie odbieram NIEZAMAWIANEJ korespondencji, nie reaguję na dzwonek do drzwi, nie chcę, aby mnie nachodzono, – jeśli coś zamawiam lub spodziewam się listu, wówczas jak najbardziej. Najgorzej nie znoszę pewnego typa z wodociągów, który podjeżdża samochodem celem spisania liczników i ustawia ów wehikuł w taki sposób, że blokuje mi wyjazd z garażu. Nigdy nie zwróciłem mu na to uwagi, bo pewnie poczułby się w jakichś sposób dotknięty, ale niesmak zostaje. Poza tym parę razy opieprzał mnie w sposób dość agresywny, że mu wyniki spadają, bo nie może dokonać spisu licznika u mnie już przez kwartał! Schowałem w sobie niechęć, pozwoliłem spisać ten cholerny licznik. Ulga przyszła wówczas, gdy mechanizm bramy skończył się zamykać. Okazuje się, że koleś spisujący liczniki przypomina mi mnie, jako kształtowanego dwadzieścia la temu korpoludka, łykającego wszelkie bzdury, które miały prowadzić do celu a nigdy nie prowadziły. Ktoś słyszał kiedyś, żeby oszustwo w długim czaso-okresie coś dało w tej materii? Ja nigdy, ale z tego, co widzę dalej to robią. Jedni pieprzą innym bzdury (motywacja), drudzy udają, że to kupują (dali się zmotywować), po czym wszystko wraca do porządku. Tym porządkiem jest poczucie, że nic tu nie gra. Zresztą w firmie to samo – kompletny chaos. Ukryłem się dość mocno i nie próbuję nawet walczyć z czymkolwiek pamiętając jak kilka lat temu prawie obcięli mi łeb, bo jak zwykle pracując w organizacji widziałem przede wszystkim interes jej i ludzi, którzy ją tworzyli a nie garstki kanalii rozdających karty. Ludzie są nienachapani. Przeraża mnie to. Qrwa, ileż samochodów, działek, debilek na obcasach czy złotych zegarków trzeba posiadać być czuć się dobrze? Jest taka liczba, czy też nie ma? To jest jeden z moich problemów – nie potrafię zrozumieć zachłanności, choć potrafiłem ją w przeszłości powiedzmy to emulować tworząc całkiem dobrą maskę umożliwiającą mi brylowanie wśród takowych indywiduów. To zresztą do dziś jest powodem pewnego ukrytego wstydu.
 
Wróćmy, zatem do urzędników. Podjechałem na parking w pobliżu, wykupiłem bilet za dwa pięćdziesiąt widząc chowającą się w krzakach z aparatem cyfrowym kontrolerkę, czekającą z głodnym niczym wilczyca z małymi na przednówku wzrokiem na ewentualną ofiarę. Wystarczy kilka sekund zwłoki i już traaaach! Fota poszła, wezwanie wypisane uprzednio gotowe, tak żeby nie trzeba było ofierze spojrzeć w oczy, podbiega…numer auta, za wycieraczkę i w długą! Dalej masz człowieku dwa wyjścia. Albo płacisz, albo użerasz się w kolejnym urzędzie z kobietą (nie wiem, czemu, ale we wszystkich biurach łamana jest zasada równości wobec płci, jako że na dziesięciu urzędników tylko jeden to facet), której rozumienie rzeczywistości jest łagodnie mówiąc na poziomie ciebie z okresu, gdy miałeś czternaście lat, dodatkowo zaaferowanej ocenianiem smaku naleśników koleżanki i konsumpcją podłej kawy zaparzonej w starym, pokrytym kamieniem czajniku elektrycznym. Dwie bite godziny w piach. Lepiej już kupić ten bilet…
 
Wchodzę do okienka, dowodzik, szesnaście podpisów czytelnych i nieczytelnych i okazuje się, że cała zadyma z szukaniem mnie przez straż miejską, wzywaniem na świadków sąsiadów, straszeniem ich karami finansowymi miała na celu jedno. Zapędzić mnie do jaskini lwa, czyli przybytku zajmującego się rozliczaniem deklaracji śmieciowych. Rzadko odwiedzam przybytki pod nazwami urzędów, bo ma chroniczną niechęć i wstyd do bezproduktywnych poczynań rodzaju ludzkiego. Czytanie książki przez osiem godzin, przez jednego człowieka daje społeczeństwu więcej wartości dodanej niż przerzucanie papierów we wszystkich urzędach w całym kraju. Co zrobić? Nasze życie to fikcja. Zajmujemy się wszystkim tylko nie życiem a kiepskie aktorstwo jest główną domeną, począwszy od życia rodzinnego, poprzez znajomości (większość) a skończywszy na pracy. Chodząc po przepastnych korytarzach urzędu miejskiego w moim mieście zdałem sobie sprawę z jak potężnym teatrem mam do czynienia! Kilka pięter, setki pokojów, w każdym po kilka kobiet i jeden facet – nieprawdopodobna machina domaga się atencji, której ofiarą się stałem. Po pół godzinie poszukiwania pokoju numer 3 udaje mi się w końcu dotrzeć do sporego pokoju, w którym siedzi sześć kobiet i jeden pan. Z głośników przyniesionych z domu ryczy jakieś disco polo a jedynym pozytywnym akcentem jest piękna paproć w rogu sięgająca sufitu, która chyba tylko, dlatego tak ładnie rośnie, że jest rzadko podlewana i nikt się nią nie interesuje. Pani mierzy mnie ostrym wzrokiem – uuuuu pan to jesteś mój ulubiony klient! Wypełniam jakiś druk (po raz chyba szósty już ten sam), gdzie w kilku rubrykach piszę wiele razy nazwę miasta, w którym mieszkam, no, bo przecież jakiś misiu stworzył sobie formularz, który był przedyskutowany na Sali konferencyjnej z projektorem, zatwierdzony, zapłacony, wydrukowany – trzeba go wypełniać tak często jak się da. Pani informuje mnie, że obniżyli mi opłaty za wywóz śmieci z 20 złotych na 15 złotych miesięcznie i w związku z tym poszukiwała mnie straż miejska! Pysznie.
 
Wychodzę z tych przybytków tak zmęczony fatalną energią snującą się po tych korytarzach, że mam ochotę natychmiast zasnąć. Nic z tego. Muszę jeszcze pojechać do mieszkania po zmarłej niedawno bliskiej osobie i poprzenosić, co nieco do piwnicy i garażu. Jestem z reguły sknerą a skoro mam zdrowe ręce, plecy i nogi to nie będę zlecał roboty na zewnątrz tylko ogarnę do z Synem. Idzie nam nadzwyczaj dobrze, bo zawsze jest tak, że wszelkie czynności wykonywane z dziećmi wspólnie cementują więź między bliskimi, są źródłem nauki o sobie i dają mnóstwo satysfakcji. W międzyczasie koresponduję z kilkoma miłymi ludźmi na FB oraz staram się odtrącić pewną mężatkę, która na siłę zabiega o moją atencję, mimo, że daje jej do zrozumienia, że nie jestem zainteresowany interakcją. W końcu jej działania zamieniają się w monolog, w którym zaczyna mnie wyraźnie zaczepiać w sposób niegrzeczny. Wieje od niej złem i niekorzystną energią, patrzę na zdjęcia i przerażam się – czarownica w czystej postaci. Teksty w stylu wyszłam za mąż z rozsądku, to dobry mąż, ale nie kocham go i szukam emocji doprowadzają mnie do szewskiej pasji, ale tłumię emocje i staram się ją ignorować. Po pracy wpadamy z Synem na kolację do pewnej fajnej knajpki i po 20tej jestem w domu. Rytuał, czyli przegląd wiadomości spoza ścieku, żeby wiedzieć, co się dzieje na świecie a nie, co mam wiedzieć, trochę forów dyskusyjnych no i jestem na FB. Przeglądam zdjęcia kolegi, który akurat jest w US i przypominam sobie o projekcie przejechania Stanów w poprzek. Zrealizuję go w przyszłym roku, bo jeszcze nie zdarzyło się, aby coś zadeklarował i nie zrealizował. W ekstremalnej sytuacji zrobię to sam.
 
Odzywa się do mnie pewna znajoma sprzed jakiegoś czasu, unikająca dłuższy czas moich prób nawiązania kontaktu w czasie, gdy zawiesiła mnie na pętli emocjonalnej i obserwowała z lubością jak dyndam. Zalałem ją wówczas trzema stu litrowymi workami butelek po piwie i jakoś wróciłem do reala. Po roku z górką dostaję kapitalną wiadomość – co u ciebie słychać? Stęskniłam się…Zaglądam na profil, fota ta sama, co kiedyś (nieaktualna – nigdy tak nie wyglądała, nawet jak ją znałem). Obserwuje tkliwych nihilistów, eskejp from rialiti, jesteśmy dorośli, jak to się stało, smutne wiersze, smutnych ludzi, ciemna rzeczywistość – jak widzę tu tez bez zmian. Kreujemy się na zagubioną we współczesnym świecie, smutną intelektualistkę. Nie odzywam się nic do chwili, gdy nie wpadam na grupę – imprezy w Spiżu w Katowicach, wspomnienia wracają a ja dziś widzę na pięknych fotach jak tańczy z uśmiechem na twarzy z jakimś typem w spodniach jak od piżamy. Sama w butach na koturnie (nienawidzę, bo niszczą piękno kobiecej nogi)! Ktoś mało wyrobiony teraz dojdzie do wniosku – no tak! Nie zaleczył się i go wzięło. Nic z tych rzeczy. Wzięła mnie, ale straszna złość, że w tak prymitywny sposób dałem się podejść dość lekko podchodzącej do życia i ludzi osobie posiadającej jedną umiejętność – kreowania się na kogoś kim nie jest. Blokuję ją na FB, oczywiście nic nie odpisuję.
 
Zaczyna coś buzować, kolega zupełnie nieświadomie przywołuje obraz mojej pierwszej dziewczyny i miasta skąd pochodzi, ciśnienie rośnie, kiedy nagle dopada mnie „czarownica mężatka” niemal wrzeszcząc CAPS LOCKIEM, że ONA SIĘ PYTAŁA CZY JA BYŁEM ŻONATY a ja nie odpowiadam i tak trzy czy cztery razy na zasadzie copy paste (znam te klimaty, koleś beton zarabia pieniądze i żre czipsy z biedry popijając hop colą a ona się nudzi, bo jedyne co ich łączy to węzeł małżeński). Tu miało być ” 😀 ” ale nie będzie, bo mi jej żal. Wiem – głupi jestem.
 
W ogóle jej nie odpowiadałem poza zdawkowym dawaniem do zrozumienia, że nie znajdziemy wspólnego języka. Znów atak, tym razem już bardzo nisko, że żaden prawdziwy facet nie uzewnętrzniałby się tak jak ja, znakiem tego muszę być ciotą. Zazwyczaj olewam takie teksty, bo to jest klasyka manipulacji u kobiet, zresztą dość prymitywna ale po całym dniu i refleksjach z nim związanych pękam i…każę jej wypierdalać (może kiedyś opiszę ten dość powszechny u części kobiet mechanizm wyprowadzania facetów z równowagi tylko po to, aby wybuchnęli, bo to wprowadza nas w poczucie winy a tu już tylko krok do osiągnięcia tego co się chce, czyli wykorzystania przewagi emocjonalnej – mięśnie przy tego typu przemocy to są dziecinne zabawki).
 
Zaraz po wysłaniu tych słów dopada mnie najpierw wściekłość, bo dałem się sprowokować a za chwilę poczucie słabości. Piszę jakieś emocjonalne pożegnanie, którego nawet w tej chwili nie pamiętam. Rano usuwam wszystko z FB i czuję jak się rozpadam. Kurde, czy naprawdę jedyna nadzieja dla mnie jest w samotności? Lubię pisać, niektórzy ludzie lubią to czytać, daje mi to namiastkę poczucia, że robię coś wartościowego, coś co może u kogoś wywołać grymas śmiechu na twarzy a może łzę wzruszenia?
Przepraszam wszystkich ale nie wytrzymałem wczoraj. Nie będę się tłumaczył z fundamentów dlaczego jestem tak rozstrojony, żeby nie dawać jakiejś kolejnej kreaturze narzędzia do ataku.
 
Piszcie dzienniki, bo inaczej, albo zabetonują Was w Matrixie albo zwariujecie nie poddając się temu wszystkiemu.
Dobrego dnia.
Rafał
Opublikowane w

Instytucja pampersa.

Tego chyba nie było? Powstało w czasach, gdy miałem przyjemność obcować z kobietą naznaczoną mężczyzną pampersem 😉 gdyby nie szybka umiejętność rozeznania w sytuacji, mógłbym popaść w niezłe tarapaty.

Otóż męski pampers jest to jeden z lepszych sposób na poderwanie współczesnej, wyemancypowanej kobiety a jak zdążyłem się zorientować wielu braci mych kochanych bardziej lub mniej świadomie wykorzystuje ten stan ku uciesze własnej a mniejszej płci pięknej – do rzeczy, zatem 😉

Otóż męski pampers odpowiada żywotnym potrzebom wykazania własnej siły i wartości wielu kobiet, które w ten sposób realizują się życiowo. Oczywiście wszystko odbywa się podświadomie, bo gdyby odbywało się świadomie to zjawisko męskich pampersów nie miałoby racji bytu, ewentualnie jedynymi osobnikami żyjącymi w symbiozie z owymi panami byłyby ich matki, przy czym nie ma znaczenia czy pan jest murarzem, cieślą czy wziętym informatykiem – chodzi o pewien schemat.

Czytaj dalej „Instytucja pampersa.”

Themaskator