Titanic i przyszłość.

Dziś w formie ciekawostki pewna historia. 🙂

Czy można przewidzieć przyszłość? Wydaje się to możliwe, skoro przyszłość już się wydarzyła, a to co obserwujemy jest tylko jej zapisem 😉

31 maja 1911 roku po pochylni stoczni Harald & Wolff zjechał kadłub największego i teoretycznie niezatapialnego, dzięki systemowi grodzi wodoszczelnych, statku pasażerskiego. Ponad trzy tysiące robotników stoczniowych pracowało nad największym dziełem w historii budownictwa okrętowego. Właścicielem statku była firma White Star Line, był on klasycznym „czterokominowcem” (czwarty komin był tylko atrapą zainstalowaną dla estetyki), mierzył 269 metrów długości, 29 metrów szerokości i wypierając 45000 BRT był wówczas największym na świecie. Posiadał również 16 wodoszczelnych grodzi, które gwarantowały pływalność w przypadku całkowitego zalania 5 z nich. Ogromna moc maszyn równa 59 tysięcy koni mechanicznych zapewniała mu prędkość maksymalną na poziomie 23 węzłów, czyli około 42 kilometrów na godzinę. Statek był pływającym luksusowym hotelem, wyposażonym w cztery windy, w tym dwie dla klasy pierwszej oraz siedem pokładów oznaczonych literami od A do G.

W czasie budowy kolosa nie obeszło się bez tragedii, ostatecznie okręt łącznie z bliźniaczym Olympic-iem pochłonął 17 istnień ludzkich. Jakość, luksus i bezpieczeństwo, choć to ostatnie nie do końca, bowiem ilość szalup ratunkowych nie wystarczała do zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim pasażerom. W dziewiczy rejs Titanic wyruszył 10 kwietnia 1912 roku pod komendą kapitana Edwarda Johna Smitha, dla którego miała to być ostatnia misja w barwach armatora przed przejściem na emeryturę. Dzień przed wypłynięciem w ładowni statku doszło o pożaru składowanego węgla (ogień uszkodził gródź wodoszczelną, ale zatajono ten fakt przed pasażerami), a już po opuszczeniu portu o mały włos nie doszło do tragedii, bowiem kolos minął się bardzo blisko z inny statkiem o nazwie New York, który zerwał się z cum. Fatum wisiało nad Titanic-iem i jego pasażerami od początku.
Czytaj dalej „Titanic i przyszłość.”

Wieliczka.

Kto z nas w dzieciństwie nie był na szkolnej wycieczcie w kopalni soli w Wieliczce? Byłem i ja, ale niewiele pamiętam, bo podobnie jak lektury, które wtłaczają nam na siłę do głów w nieodpowiednim wieku, tak wycieczki w taki przybytki powinny być organizowane nieco później, zwłaszcza wtedy, gdy mogą pobudzić wyobraźnie młodego człowieka. Zresztą dziś widziałem długie sznury dzieci oprowadzanych przez młodych ludzi w przebraniu krasnali, którzy z pasją opowiadali o smoku zagubionym w podziemiach! 

Gdy usłyszałem propozycję zwiedzenia kopalni w pierwszej chwili wydało mi się to mało ciekawe, ale że wspomnienie z dzieciństwa przywodzące na myśl ogromną klatkę robiącą za windę, którą zjeżdżało się niesamowicie szybko w dół czując motyle w brzuchu, hałas obijających się o szyny elementów a także widoczne przez szpary elementy konstrukcyjne szybu wyryły się na tyle mocno w głowie 7mio latka, że pamiętam je do dziś, to postanowiłem zaryzykować. Do tego łódki, którymi pływało się w podziemnym jeziorze. Dziś windę klatkę zastąpiło srebrne Kone a po łódkach śladu nie ma ale i tak jest pięknie! Jestem pod dużym wrażeniem organizacji, oprawy, porządku, darmowych toalet i podziemnej restauracji, w której odbywają się zabawy Sylwestrowe (trzeba by pomyśleć…). Zabrałem też ze sobą aparat Zorka 5 i jak zwykle zrobiłem kilka zdjęć. Mam nadzieję, że się spodobają. W każde włożyłem wiele serca, wstrzymując oddech, aby obiektyw nie drgnął. Wszystko jest robione bez lampy. Zapraszam!

https://goo.gl/photos/TKCyyPMpGYFG4HkHA

 

Pożegnanie, eutanazja, sen.

Dziś znów w drodze. Jesień zapowiada się w brązach, czerwieniach i żółciach rozlanych tym razem w Tatrach 🙂 Podjeżdżam do bankomatu, wkładam kartę, wpisuję PIN…sprawdzam kartę….trwa to jakieś 5-6 sekund. W tym czasie rozglądam się na boki, bo właśnie jakiś pan się czai w pobliżu, czekając na zakończenie przeze mnie transakcji, aby poprosić mnie o dwa złote. Ja strachu nie mam, bo czuję, że w trzy sekundy mogę pozbawić go uzębienia, ale np jakaś dziewczyna mogłaby się czuć mocno niepewnie. Dlaczego o tym piszę, otóż Euronet dopuszcza się bezczelnego oszustwa! To nie jest żadne sprawdzanie karty, tylko wyświetlanie reklamy celem pozyskania zasobów od reklamodawców, w tym wypadku Żywca! Nie mam nic przeciw takim praktykom, ale proszę mi nie pisać, że sprawdzana jest karta, tylko proszę wyświetlić napis, że oglądam reklamę i dzięki temu mogę bez prowizji wypłacać pieniądze! Subtelna różnica? Dla mnie zasadnicza…

Kilometry połykane przez Cytrynę zdają się nie przybliżać do celu. Jestem zwyczajnie zmęczony, w kołach mam już 400 kilometrów a zostało jeszcze 210. Zaczyna się lista trójki, to trochę poprawia sytuację. Wyjmuję telefon z uchwytu, minimalizuję Janosika i sprawdzam FB. Na profilu jednej z moich ulubionych kapeli Kid Wise znajduję wrzutkę od ich znajomych z Francji. Wrzucam, bo wiem, że będzie to na pewno coś wartościowego. Zaczynam odtwarzać, wkładam telefon w uchwyt i oglądam. Zapiera mi dech, zarówno muzyka jak i przekaz. Kocham klipy, które coś wnoszą, mają przekaz i poza muzyką starają się opowiedzieć coś wartościowego. Droga mija coraz szybciej a ja nie mogę się doczekać, kiedy na dużym ekranie obejrzę ten film.

Drzewo. Pewnie każdy ma takie drzewo. Każdy prócz mnie. Ja miałem zbyt wiele drzew, by będąc starym uciec z domu starców i popędzić na złamanie karku do miejsca, gdzie zostałem mentalnie. Kiedyś myślałem, że mam takie miejsce, ale była to czysta iluzja. Adaś wie, gdzie to było jako jeden z nielicznych. Niestety znów zgaszono w moim wnętrzu peta. Co się dzieje, gdy Kątnemu gaszą w sercu peta. Rusza lawina błota, która grzebie pod sobą wszystko. Imiona, daty, wspomnienia. Od tej chwili żyją one za kratami. Krzyczą, wrzeszczą, chcą się wydostać ale klucz do drzwi jest dawno na dnie oceanu.

Wnoszę graty, myję ręce. Odpalam hotspot i piszę. Szkoda, że mi się nie udało…

After Marianne – są na FB. Polecam.
Pożegnanie. Eutanazja. Sen.

Rafał Skonecki​

Themaskator